με μια διάθεση αυτοκριτικής

τσακώνομαι με τα χέρια μου που έμαθαν να σχεδιάζουν
παρά να γράφουν ,
με το μυαλο μου που ξέρει να εκτοξεύει σκόρπιες σκέψεις
σε παράλογους συνειρμούς
αλλά μόλις πάει να τα βάλει σε μια φράση αντί να περπατά καμαρωτά
σκοντάφτει στα πλακάκια,
αγαπώ τη γλυκιά μελαγχολία που  προκαλεί το τραγούδι
που αγγίζει τη ψυχή μου ,
γελάω  που νιώθω άσχημα επειδή γύρισα νωρίς σπίτι μου
αντί να λιώνω στο γραφείο που μοιάζει με θερμοθάλαμο ,
μαλώνω την καρδιά μου που παραείναι ευαίσθητη
στα δόρατα των άλλων
και ταυτόχρονα την ευγνωμονώ που μ’αφήνει να αγαπώ
και να το δείχνω στους ανθρώπους που το αξίζουν